Enkele 'improfiel' acteurs bestijgen het podium zonder rol, tekst, kostuum, maar boordevol inspiratie. Het publiek reikt hen op verzoek een aantal gegevens aan. Wie zijn ze? Waar speelt het stuk zich af? Zijn ze vrolijk, vijandig, stokoud, doofstom of misschien wel een uitgestorven zoogdier? Alles kan.

De acteurs improviseren en zweten zich een uitweg om er een leuk theaterstukje van te maken. Soms wordt het dramatisch, dan weer hilarisch. Je weet niet wat je ziet.

Doorgaans worden verschillende korte scènes na elkaar gespeeld, maar soms wagen ze zich ook aan een geïmproviseerde soap of een lied. Niemand weet vooraf hoe het begint, om maar te zwijgen van het einde.

De 'master of ceremony' grapt het geheel luchtig aan elkaar en doet de acteurs het beste van zichzelf geven, met maar één doel: de kijkers tot tranen toe bewegen. Uit medeleven of van het schaterlachen. Het maakt hen niet uit.